Druga część eseju o kobiecym znikaniu, które nie wygląda jak dramatyczne odejście, tylko jak codzienne blednięcie: w kuchni, w lustrze, w dresie, w napiętym ciele, w obowiązkach, których nikt nie liczy jako kosztu. O momencie, w którym ciało przestaje prosić, a zaczyna mówić językiem awarii. I o brutalnym odkryciu, że nie da się bez końca być środkiem trwałym rodzinnej spółki.
Opowieść z serii o Bebokach — małych śląskich potworkach, które pomagają dzieciom oswajać trudne emocje. Maja zbudowała wspaniałą Bazę, ale kiedy brat wchodzi do niej bez pytania, w dziewczynce wybucha ogromna złość. Na szczęście pojawia się Ciepik — Bebok od gorących emocji i instrukcji bezpieczeństwa na wypadek wybuchu.
Na środku pola wyrastają stare, dwuskrzydłowe drzwi. Jedni widzą w nich sensację, inni atrakcję dla turystów. Tylko nieliczni potrafią je otworzyć – a wtedy po drugiej stronie czeka krajobraz, którego najbardziej boją się zobaczyć. Opowieść o wypaleniu, pamięci, odbudowie siebie i o tym, że największe ruiny czasem najpierw trzeba odważyć się obejrzeć.
Losy mojej rodziny dopisują kolejną perspektywę do opowieści o traumie pokoleniowej. Tym razem nie zbudowanej z wielkich katastrof i historycznych tragedii, a utkanej z codziennych strat, wstydu, biedy i małych ucieczek, które okazują się być równie trwałym dziedzictwem.
Kiedy Marysia trafia do zapomnianego sklepiku przy ulicy Ważniackiej, odkrywa miejsce pełne rzeczy, których nikt nie chciał, nie powiedział, nie zrobił albo nie zdążył przeżyć. A wśród nich — maleńkie srebrne pudełko przewiązane błękitną wstążką.
W środku ma być „Dzień, który się nie wydarzył”. Tylko czy jeden taki dzień może naprawić coś, co psuło się od dawna?
Marta idzie do lasu, bo ma dość. Dość pracy, domu, dzieci, męża, własnego ciała i wszystkich kamieni, które od lat nosi na plecach. Wśród drzew trafia na dziwny sabat kobiet, które wiedzą aż za dobrze, co znaczy być przygniecioną życiem — i pokazują jej, że nie każdy ciężar trzeba nieść dalej.
Moment, w którym rozumiesz, że rodzinny system działa świetnie głównie dlatego, że Ty znikasz na końcu listy priorytetów. O domowej taktyce salami, niewidzialnej pracy, zależności finansowej i cyrografie, którego wiele z nas nie doczytało na czas.
W Szkole nad Kopalnią światła zaczynają gasnąć bez wyraźnego powodu. Dzwonki cichną, komputery odmawiają współpracy, a szkolny automat nagle się buntuje. Dorośli szukają usterki w kablach, ale Tymek i Hela coraz wyraźniej widzą, że szkoła reaguje na coś zupełnie innego.
Wiki marzy o prawdziwym jednorożcu — takim, którego da się pogłaskać, nakarmić i zatrzymać na zawsze. Kiedy jej marzenie zaczyna się spełniać, dziewczynka odkrywa, że magia nie zawsze działa tak, jak byśmy chcieli. To ciepła opowieść o przywiązaniu, pożegnaniu i o tym, że czasem kochać znaczy pozwolić odejść.
Opowieść z serii o Bebokach — małych śląskich potworkach, które wcale nie straszą, tylko pomagają dzieciom wtedy, gdy robi się trudno. Julek trafia do nowego przedszkola i chowa się za szafką, bo wszystko jest zbyt nowe, głośne i onieśmielające. Tam spotyka Skrytka, Beboka, który dobrze wie, jak ciężki potrafi być pancerzyk zrobiony z nieśmiałości.